Starości się boję mniej niż śmierci, więc to chyba dobrze, ale wcale nie cieszy mnie to, że za 10 lat będe wyglądać zupełnie inaczej niż dziś. Nie mówiąc już o tym jak mi życie twarz ukształtuje za 20 czy 30 lat.
Niedawno, w pracy, wypowiedziałam dziwne słowa: "20 lat temu". Historia idzie tak: siedzę w pracy, w biurze, na przeciwko mnie mój angielski kolega, komputery świecą, słońce o dziwo też, a na zewnątrz goście na trąbkach grają "Lambadę". Kolega Will mówi: "o, czy to nie jest ta piosenka do której tańczyłaś w dzieciństwie?" (Dużo można o sobie opowiedzieć współpracownikowi, kiedy nie ma absolutnie nic do roboty...). A ja na to: „tak, było to 20 lat temu...”
I w tejże chwili poczucie upływu czasu wryło mi się w ciało i umysł. Za 2 lata będę mogła powiedzieć, że zaczęłam liceum „10 lat temu”. Dziwne. I może panikuję, i może przesadzam, ale boję się dnia kiedy wypowiem słowa „30 lat temu...”
Poza tym już kilka miesięcy temu kupiłam sobie przeciwzmarszkowy krem pod oczy, który przestałam używać po kilku tygodniach. Czas wykopać go spod tony cieni do oczu i tuszów do rzęs...
A na koniec, mała impresja...
"Jędza"
Jestem skruszonym zębem
Jestem zepsutą soczewką
Jestem pokryta mchem
Jestem cellulitem
I jestem straszliwą jedzą
Bo chcę pieniędzy
By móc
Naprawić to wszystko
Jestem obwisłym cycem
Jestem rozdwojonym włosem
Jestem ogromną dupą
Jestem żylakiem
I na dodatek jestem jedzą
Bo chcę pieniędzy
By móc
Naprawić to wszystko
