o wiązaniu

W związkach od najwcześniejszych lat bywają ludzie nieskomplikowani, którzy znają siebie na tyle by móc być z drugą osobą i się do niej dopasować. Znają więc swój prosty styl odczuwania: krzywda-płacz, nagroda-szczęście. Jeśli będą znajdować chociaż jeden kompromis na miesiąc, będą potrafili zachować umiar oraz trzymać swoje libido w kagańcu przez resztę życia tak by druga osoba nie miała powodów do wiecznych narzekań i wymagań, to przetrwają. Zazwyczaj trwają.

Ludzie z bardziej zawiłą psychiką, niestabilni emocjonalnie, niemogący poradzić sobie z samym sobą, nie są w stanie wytrwać w związku. Albo sprawiają, że druga osoba jest nieszczęśliwa.

- No i znowu nie wyszło. Dlaczego?

- Najpierw rozwiąż swój supeł by potem związać jeden z końców z drugą osobą.

- A jak go nigdy nie rozwiążę?

- To umrzesz z zaplątania.

Cierpliwa kobieta ma szansę wytrwać z furiatem. Masochizm jest przecież wśród nas popularny (jeśli tak mówią mężczyźni, to musi to być prawda). A czy z wariatką pantoflarz wytrzyma? No może nazwijmy go ‘cierpliwym’ by poprawności stało się zadość. Wytrzyma. Powinnien. Ale wariatki trzeba odstrzelić, a furiatów rozgrzeszyć, tak czy siak.

I tym jakże milusiastym tonem nie kończymy jeszcze. Oto trzy etapy związku wg kreta. Kret jest pesymistą więc ta historia nie kończy się szczęśliwie.

Etap I

I szedł i szeptał na mnie

Ja nie mówiłam nic

Szeptem wchodził mi do ucha

I do oczu

I siedział szepcząc na mnie

Ja nie mówiłam nic

Rozszeleścił moje włosy

Zwilżył ramię

I leżał szepcząc na mnie

Ja nie mówiłam nic

Czułam ciepło na swym udzie

Cierpki oddech

Na chwilę przestał szeptać

potem zamilkł

Przez sen szeptałam tylko ja

Etap II

Wezmę ulubiony nóż

przekroję mięso na połowę

tobie wręczę większe pół

resztę sobie wcisnę w głowę

Uzupełnię braki w jaźni

różne stany wyobraźni

pomagały w jej utracie

Może właśnie mniejsze pół

nam pomoże wespół iść

i siebie dotrzeć

Będę wciskać aż zrozumiem

że co daję z głębi serca

nie powraca

Poznam wtedy

imię więzi tak rozmytej że na deszczu scala się

imię więzi tak niespójnej że na piasku tworzy krąg

imię więzi niewidocznej a odbicie jej jest mgłą

Etap III

Wydawało się częścią całości

zdało się

na przyszłość się zdało

i nie popełni znów błędu

żałości nigdy za wiele

smutek na teraz chowam

poczekam

wpadnę w wir pędu

polecę

Życzę wszystkim singlom dobrej nocy. A tym co są w związkach radzę, żeby się nad sobą zastanowili. No i szczęścia życzę, no bo jak.

o alkoholu

W alkoholu utopisz smutki, lecz tajemnic utopić się nie da. Tajemnica i głębokie myśli czekające na dnie butelki wypływają wraz z jej opróżnieniem. Pusta butelka, gęsta atmosfera, wprawianie w ruch wewnętrznego zastoju, znalezienie kontaktu. Kontaktu fałszywego, za mglistym szatańskim uśmiechem...

Oj tak. Alkohol - ulubieniec wszystkich. Moją był on klątwą przez znaczącą ilość czasu. Retrospekcja jest czasem dobra, by się rozprawić z pewnymi obrazkami w głowie, a może nawet ze schematami. Tak więc zarzucam kilka alkoholowych impresji, czyli tak naprawdę 'bełkotów', o przeżyciach alkoholowych mojego blogowego alter ego. Bo to nie ja oczywiście. Tu przemawia the dark sajd of the kret.

Alek Hole

W odepchniętej ręki chwycie

impuls płynie cały we krwi

nabrzmiała

po policzku łza siarczysta

drąży kwaśny rów nieboży

nieszybko

razić żółcią swą wątroba

będzie przyszłe pokolenia

zaginął

szczęśliwości grymas

permanentnie nie ponętnie

pamiętnieje i się wyje

rozerwie doszczętnie

nie żyje!

1 am

w głowie dym

w oczach łzy

a w ręku banknot

tutaj wy i tam wy

gdzie ja nieważne

mam to co chcę i nie waż się tego tknąć!

na ręku łzy

w oczach mgła

a w głowie podział

lewo prawo góra dół krowa wół

mam to co chcę i nie waż się tego tknąć!

piwo się leje i z wódą miesza

wino mętnieje czas się uczesać

pod włos…

mam wszystko

mam niewiele

mam nic

się nie podzielę

mam to co chcę i nie waż się tego tknąć!

Wczoraj

Wchodzę i czuję zapach drewna

zapach który niedługo pochłonie inny

rozpakowujemy plecaki

głodni żywimy się naszą słabością

spragnieni spijamy naszą wolność

już nie czuć drewna

Dym przesłania nasze flegmatyczne uśmiechy

nerwowy śmiech odbija się od pustki w głowach

półmrok jest nazbyt kolorowy

wyciągamy dłonie w poszukiwaniu szkła

gdy znajdziemy suniemy po podłodze

przewracamy się z boku na bok w spazmatycznym chichocie

wstajemy potykając się o brak umiaru

Nagle teleportujemy się w różne miejsca

impulsy przepływają wolniej

…

Niektórzy szczęśliwie się budzą

inni czują pustkę i gorzki smak w ustach 

nie radzą sobie z własnym ciężarem

A kolorowe wywnętrznione plamy leżą spokojnie

chłonąc powietrze z pootwieranych na oścież okien

Kolorowe wywnętrznione plamy leżą spokojnie

chłonąc świeże powietrze

Nieskupienność

Patrząc na zegar czuję się jakby

sekunda była miarą zmiany toku myśli

Próbując wspomnieć wczoraj

inne fakty wciąż nachodzą biedną głowę

Siniak na przedramieniu się rozrasta

a ja siedzę w pozycji leżącej na żołądku

Szczerze mówiąc, to mam podobnych rzeczy milijony! No ale bez przesady. Czas spać.

o słowotwórstwie

Na początek słowotwórczy 'męczyciel' Tuwima, czyli "błękit". Strasznie się ciężko cały wiersz czyta, ale trza docenić i fragment obczaić. No już.


"Obłocz kłębem obłoków się kłębi.
Z nieobjętych niebieszczyzny głębi
I z oddali niebytu niebnego.
Sama nie chcąc, nie wiedząc dlaczego, 
Białołone, niebieściejąc zmiennie
Chcą się wniebić, choć raz - lecz niebiennie;
Uszczknąć jeno z przyniebnej dziedziny
I błękitu i ultramaryny,
Bryznąć nimi - i w cirrusów wieńce
Wpleźć niebiotki, błękoć i niebieńce.
By w niebiszczu, w szumnej świata niebli
Zwiewną niebność ich wreszcie dostrzegli."


A teraz moje grafomańskie słowotwórstwa sprzed lat. Mniej poetyckie, sie rozumie sie.


„3 zauwagi”

Wobec pędu szczurowactwa

Można popaść w otępienie

Przemagania wyjebane

Rozwolnienie

Wobec samotności świata

Można czekać na zlepienie

Heterotrans homotyta

Wyzwolenie

Wobec uwielbień bogactwa

Można zapaść się pod ziemię

Mamonona onmaniema

rozniszczenie

„Pociąganie ziemskie”

Rozpłodniki produktorzy

Przereklamowane ciała

Kto najwięcej kto najszybciej

Bez szacunku

Pastelowe blondobarwne

Dama-dała ciut niestała

Która więcej która szybciej

Z dozą trunku

Nie wiadomo kto jest winny

Świetlny ekran

Wychowania

Czy natura bądź brak cały

pomyślunku

„po Wierzchni nie do Głębni”

Tempo szybko tępa rybko

Z prądem płyń przed siebie

Zmieniaj swe kierunki często

Gdy wiatr tylko zawieje

Toruj drogi już odkryte

Nie rozmawiaj z obcym

Niech twa głowa lawiruje

Się ułóż z najmocnym

Chwalaj wiedzę gardź mądrością

Skrajnie się wyrażaj

Poznaj wartość tylko jedną

Na drugą uważaj

głąb do Głębni nie dobębni

się po Wierzchni ślizga

zrobi burzę zamiast ciszy

poparcie uzyska

no to tyle na dzis. dobranoc.

o myślach

Myśli przelatują przeze mnie jak sraczka; potem utrzymuje się tylko lekka woń genialnych pomysłów. Gdy dobre, mądre myśli znikają następuje frustracja. A trwa ona do następnego genialnego olśnienia, które przemija po wyjściu z łazienki, z autobusu, po kłótni z kochankiem czy przyjacielem, po skończeniu wykładu, pracy, po rozmowie z mamcią lub po zabawie z kotem. Wtedy albo próbujesz się tych myśli kurczowo trzymać, a one się kłębią, albo jak najszybciej o nich zapomnieć. Kiedy wybierasz pierwsze, zaskakujesz się po czasie, bo sensy sprzed dwóch dni już nie mają sensu. I znana przyciszona uwertura następuje – frustracja.

Najlepiej wszystkie zdania brzmią w mojej głowie. Kiedy próbuję je wypowiedzieć lub napisać są tylko wykrzywioną rzeczywistością dziejącą sie pod moją czaszką. Te słowa czy zdania są niedoskonałe. I choć myśli w głowie nie możesz cofnąć, bo gdy raz poleci możesz ją najwyżej przewinąć, to wypowiedzianego słowa nawet przewinąć nie możesz, bo Cię wezmą za dziwaka. Tak więc niedoskonałość słowa wypowiedzianego mnie przeraża. Przerażała mnie od zawsze, dlatego większość konwersacji odbywała się w mojej głowie. Kiedy coś poszło nie tak, zawsze miałam czas żeby się zastanowić nad ripostą, odpowiedzią, obroną, atakiem. Kiedy przychodzi do rozmowy oko w oko, gęba w gębę, to moje myśli się rozpiechrzają i gubią. Jedna zawsze się chowa pod fotelem i figlarnie na mnie patrzy. Druga zawsze zipie w kącie, jest cholernie wymęczona. Trzecia siedzi mi na ramieniu i dobrze wie, że powinna wlecieć do gęby i oznajmić swoją obecność. Ale ona jest przebiegła. Czeka aż emocje opadną i dopiero wtedy, i tylko wtedy, pojawia się w złotej poświacie i rzecze: „Teraz zdajesz sobie sprawę, że tu jestem, więc już nie jestem Ci potrzebna. Idę się schować. Do następnego!”

I dlatego jestem beznadziejna w dyskusjach. Argumenty się rozsypują i dopiero kiedy kończy się wątek, pieprzone za i przeciw się nagle pojawiają. Czasem jednak zaskakuję sama siebie i najlepszy argument może wyskoczyć z moich ust, ale jest to tak surrealistyczne, że ciężko mi uwierzyć w przynależność tych słów do mówcy. Często słowa, które wypowiadam nie są moje, choć przeze mnie wypowiadane. Kiedy w czasie rozmowy zdarzy mi się zabłysnąć, w oka mgnieniu następuje dezorientacja i gmatwanina powraca na tor. Jest to niesamowite, takie małe out-of-body experience, w którym moje myśli rządzą się swoimi prawami i kieruję mną jak chcą. I kiedy się ujawniają w głowie to zaskoczenie moje jest o wiele mniejsze niż kiedy pojawiają się w umyśle i po sekundzie zostają wypluwane przez nieruchawe usta. To uczucie nie trwa na szczęście długo i jak najszybciej powracam do swojego pierwotnego stanu. Błyskotliwa wypowiedziana myśl jest moim potencjałem czynnościowym; lecz między biologicznym a moim jest taka różnica, że bez mojego mogę żyć – bez biologicznego nie da rady.

Następuje stan spoczynku, czyli powrót do więzienia myśli. Się kłębią i mętlą i pętlą i smęcą i skaczą i płaczą, obijają o naczynka i komory i pajęczynówkę, a nawet czaszkę. Mogą wyjść tylko jedną drogą, tylko przez tę cholerną rurę, prowadzącą do wilgoci; drżenie, krtań, nagła suchość ust... i w końcu wychodzi ta karykatura, to kubistyczne monstrum – słowo mówione.

Napisać jest prościej. Napisanie można poprawić, cofnąć, wymazać, a przede wszystkim zastanowić się nad nim bardziej. W czasie pisania można myśli kontrolować. Raz wpisane na papier bądź wkliknięte w komputer tylko przez chwilę czują swoją wyższość. Bo myśl zapisaną można poddać manipulacji. Jeśli manipuluje się myślą wypowiedzianą, to najczęściej nazywają ciebie kłamcą bądź hipokrytą, ewentualnie cynikiem. Myślami w głowie można manipulować, ale jeśli się nie będzie przestrzegać pewnych praw to nic z tego nie wyjdzie.

Dlatego słowo pisane kocham. Ubóstwiam. Daje mi ono poczucie bepieczeństwa. Gdybym tylko mogła przytuliłabym wszystkie zapisane zdania, z których jestem dumna. Posłałabym im szczery uśmiech i pocałowała na dobranoc. Śpijcie dobrze moje myśli, zawarte w poprawnie skonstruowanych zdaniach. Dobranoc.

o naturze emocji

Racjonalne tłumaczenie irracjonalnego nie pomoże tego zrozumieć ani pokonać. Racjonalne próby tłumaczenia istnienia i natury Boga są o wiele mniej przekonujące niż trzymanie się transcendencji czy mistycyzmu. Nie wytłumaczysz Bogu żeby był sprawiedliwy, tak samo jak nie wytłumaczysz emocjom, że mają sobie iść w cholerę. Te niedobre twory nie korzystają z logiki. Będą trwać dalej i wykręcać i wiercić. Wiesz, że znikną prędzej czy później. Znasz ich podstępną i wredną naturę. Ale czasem ból jest tak silny, że musisz przyspieszyć ich, niestety chwilową, śmierć. Myślisz, że je uśmiercasz a one tylko idą spać. Ucinają sobie drzemkę i oczekują sprzyjającego impulsu. Nieporozumienie, kłótnia, stres. Emocje są cwane, więc mają różnorakie układy z twoimi wypartymi lękami i niepokojami. Czasem najzwyklejsza rozmowa może się przerodzić w wyrzygiwanie sobie nawzajem przeszłości, o której warto by było zapomnieć. Ale zdarzenia z przeszłości nie znikają. Dają się podpuścić emocjom i zawierają z nimi kontrakt. Kiedy zdarzenie o sobie przypomina, emocje również się budzą i opanowują organizm. Torturują wnętrze i kierują myślami. Chcesz się ich pozbyć. Nienawidzisz ich i tego, że są w stanie tobą kierować. Dlaczego nie możesz nad nimi zapanować? Te chytre i przebiegłe intruzy nie będą Tobą rządzić. Nie chcesz ich czuć. I w tym momencie zaczynasz nienawidzić siebie i swoją bezradność.

Wylewasz z siebie emocje jakby były toksyczne. Wyrzucasz je z siebie jak kacowe wspomnienie ostatniej nocy. Wyganiasz je z siebie, bo za głośno ujadają. W chwili kiedy silne emocje się pojawiają, chcesz się ich pozbyć tak szybko, jak martwego Ciała, które niechcąco uśmierciłaś.

Najgorsze jednak jest to, że chcąc się ich pozbyć nierzadko obijasz nimi najdroższe osoby, które są już dosyć posiniaczone swoimi problemami.