o słowotwórstwie

Na początek słowotwórczy 'męczyciel' Tuwima, czyli "błękit". Strasznie się ciężko cały wiersz czyta, ale trza docenić i fragment obczaić. No już.


"Obłocz kłębem obłoków się kłębi.
Z nieobjętych niebieszczyzny głębi
I z oddali niebytu niebnego.
Sama nie chcąc, nie wiedząc dlaczego, 
Białołone, niebieściejąc zmiennie
Chcą się wniebić, choć raz - lecz niebiennie;
Uszczknąć jeno z przyniebnej dziedziny
I błękitu i ultramaryny,
Bryznąć nimi - i w cirrusów wieńce
Wpleźć niebiotki, błękoć i niebieńce.
By w niebiszczu, w szumnej świata niebli
Zwiewną niebność ich wreszcie dostrzegli."


A teraz moje grafomańskie słowotwórstwa sprzed lat. Mniej poetyckie, sie rozumie sie.


„3 zauwagi”

Wobec pędu szczurowactwa

Można popaść w otępienie

Przemagania wyjebane

Rozwolnienie

Wobec samotności świata

Można czekać na zlepienie

Heterotrans homotyta

Wyzwolenie

Wobec uwielbień bogactwa

Można zapaść się pod ziemię

Mamonona onmaniema

rozniszczenie

„Pociąganie ziemskie”

Rozpłodniki produktorzy

Przereklamowane ciała

Kto najwięcej kto najszybciej

Bez szacunku

Pastelowe blondobarwne

Dama-dała ciut niestała

Która więcej która szybciej

Z dozą trunku

Nie wiadomo kto jest winny

Świetlny ekran

Wychowania

Czy natura bądź brak cały

pomyślunku

„po Wierzchni nie do Głębni”

Tempo szybko tępa rybko

Z prądem płyń przed siebie

Zmieniaj swe kierunki często

Gdy wiatr tylko zawieje

Toruj drogi już odkryte

Nie rozmawiaj z obcym

Niech twa głowa lawiruje

Się ułóż z najmocnym

Chwalaj wiedzę gardź mądrością

Skrajnie się wyrażaj

Poznaj wartość tylko jedną

Na drugą uważaj

głąb do Głębni nie dobębni

się po Wierzchni ślizga

zrobi burzę zamiast ciszy

poparcie uzyska

no to tyle na dzis. dobranoc.